Speech Jonny Tudor bij Pride Walk 31 aug 2026
We bevinden ons vandaag in een merkwaardige positie.
Hoi mijn naam is Jonny, trans man. Ik loop vandaag mee met de Engelssprekende Queer Leiden University, omdat ik me daar het meest gehoord voel in de strijd voor LHBTQIA+-rechten. Maar vandaag spreek ik Nederlands. Leiden: kún je me horen?! Als vluchteling en migrant hier in Nederland heb ik geleerd dat ik de taal van de meerderheid moet spreken om gehoord te worden. Dat ik mij aan moet passen om mensen niet voor het hoofd te stoten. “En werkte dat, Jonny?” Nee. Ik wás anders, op vele vlakken was ik ´vreemd´, zo ook mijn seksuele gerichtheid en gender. Ik was niet beter, nee, maar wel anders. Queer as fak kan je wel zeggen! Activisme, kunst en de mensen die ik daarbinnen heb ontmoet, lieten het licht schijnen op deze delen van mezelf. Beetje bij beetje scheurde de cocon waarin ik jarenlang had gezeten open. Ik werd herboren. Daar op díe brug stond ik precies 3 jaar geleden als pasgeborene: een baby queer die voor het eerst Pride vierde in zijn eigen stad, een stad waarvoor ik me altijd al inzet om het een fijnere plek te maken voor iedereen die door Leiden vaak vergeten wordt. Ik kan me het metalen geluid herinneren van de politiestokken die uitgetrokken werden om ons voor de vierde keer aan te vallen terwijl ik riep: “dit is ook ónze Pride!” Ik kan me herinneren dat ik terugschrok van het geluid van de knuppels. Zo strijdbaar maar ook zo kwetsbaar.
Ik sta hier voor jullie en werkelijk waar: we bevinden ons vandaag in een merkwaardige positie. Waarin de Leidse Pride in tweeën wordt gesplitst. Vandaag mogen we borden vasthouden, protesteren en demonstreren omdat we dat aanstaande zaterdag niet mogen! Drie jaar geleden maakte de Canal Pride duidelijk dat wij niet welkom waren op onze eigen Pride. Omdat we protestbanners wilden ophangen aan de brug. Toen werden we met politiegeweld tegengehouden te protesteren en nu is het een merkwaardig polder-model-waardig compromis wat ons tegenhoudt. En waarom? Omdat de organisatoren zeggen dat wij als LHBT-gemeenschap een minderheid zijn en de ´gewone Leidenaar´ – de zogenaamde meerderheid – niet voor het hoofd moeten stoten door te provoceren! Wel, ik kan je vertellen dat als je tot een minderheid behoort en dát kunt zeggen, je duidelijk in een comfortabele positie zit en de LHBTQIA+-mensen in de steek laat die nog altijd voor datzelfde comfort vechten.
Mensen als wij worden niet alleen nagestaard. We worden in metro’s in elkaar geslagen. Vreemden beslissen jarenlang over ONS LIJF. We plegen zelfmoord. Onze IVF wordt niet vergoed zoals bij heterokoppels. Een X in je paspoort? Een juridische hel en in het buitenland zelfs gevaarlijk. We worden vermoord door bommen, maar zodra die ene vlag wappert, moet die weg, want: “Huh? Palestijnen zijn niet queer, toch?” We worden etnisch geprofileerd, moeten bewijzen aan de IND dat we écht gay zijn, lopen meer risico dakloos te worden en ondertussen beslissen in Den Haag de raarste politici over ons lot.
Wij willen niet provocéren, we willen gelijke rechten potverdorie!!! Een Pride organiseren waarbij je zegt dat vechten voor een bestaansrecht provoceren is, maakt ons kwaad ómdat het óns direct kwaad dóet! Niet alleen word er gezwegen over de dagelijkse strijd van velen van ons binnen de regenboogfamilie maar zorgt de uitsluiting ook voor directe dreiging. Want. Als de attractie-kijkers aanstaande zaterdag aan de waterkant óns niet vertegenwoordigd zien op de Pride, als de Canal Pride onze rechten zélf provocerend vindt, wat denk je dan dat Jan met de pet gaat vinden, die ons wél overal ziet: op straat, als gespreksonderwerp in het nieuws, online in de duizenden haatcomments – maar níét op de Pride? Dan denkt ie: “dat zijn die abnormale lui die het voor de leuke normale homo´s verpesten. Die aanstellers voor wie het nooit goed is”.
Maar het zijn die schreeuwende ‘aanstellers’, die queers die ´anders´ zijn, het zijn díe dappere mensen die in 1969 het zat werden dat hun club Stonewall werd binnengevallen door de politie, de politie die toen de ´normale´ mensen van ons moest beschermen. Het zijn die ‘aanstellers’ die zich verdedigden en de straat op gingen. Als je de foto´s van toen ziet druipt de trots er van af, their pride was real! I celebrate my pride because I am proud of who we are and of the power within myself and my queens that brought me here – that is truly something to feel pride for. En ja, I love to celebrate, I feel queer joy and I am the first to parade around with my pride, check my insta bitches.
Maar Pride is voor mij geen Taptoe! Pride is geen evenement maar een Protest zolang we nog überhaupt als een minderheid bestempeld worden! Drie Oktober zou ook geen evenement zijn als de Spanjaarden ons nog bezet hielden, toch?
En ónze kanonnen staan niet op de Burcht. Nee, die zijn wij zelf. Wij zijn je flessen champagne die door elkaar geschud zijn. Wij zijn je ongeopende confetti poppers. Wij kúnnen ons niet aanpassen om onszelf te zijn. Vroeg of laat poppen we eruit! De keuze is aan jullie hoe gecontroleerd dat gaat gebeuren, de keuze is aan jullie of we mogen ontpoppen of… ontploffen. Of het queer rage of queer joy gaat zijn! Want ik kan je vertellen: alles wat je inperkt groeit en groeit totdat het niet meer terug de cocon in kan.
En nog één laatste ding: die gewone Leidenaar die we niet voor het hoofd moeten stoten? Wie is dat überhaupt? Al te vaak zie ik de ‘nette´ Leidse mensen een lage dunk hebben van ‘de gewone Leidenaar’. Ik bén een gewone Leidenaar en ik kan je vertellen dat je banger kunt zijn voor die ‘nette mensen’ dan voor de ‘normale’ inwoner van Leiden die een stuk diverser is.
Dankjewel.
Wil je hier verder met ons erover praten? Kom zaterdagavond 5 september naar onze praatcirkel in Theater De Generator om 19:30 uur.
English
Emerge or Explode?!
Speech by Jonny Tudor at the Pride Walk, 31 August 2026
We find ourselves in a strange position today.
Hi, my name is Jonny, a trans man. Today I’m walking with the English-speaking Queer Leiden University, because that’s where I feel most heard in the fight for LGBTQIA+ rights. But today I’m speaking Dutch. Leiden: can you hear me?! As a refugee and migrant here in the Netherlands, I have learned that I have to speak the language of the majority in order to be heard. That I have to adapt so as not to offend people. “And did that work, Jonny?” No. I was different, in many ways I was “strange”, as were my sexual orientation and gender. I wasn’t better, no, but I was different. Queer as fuck, you could say! Activism and art – and the people I met through these things – allowed me to shine a light on these parts of myself. Little by little, the cocoon I had been living in for years began to tear open. I was reborn. Right there, on that bridge, exactly 3 years ago, I stood there as a newborn: a baby queer celebrating Pride in his own city for the first time, a city I have always fought to make a better place for everyone who is so often forgotten by Leiden. I can remember the metallic sound of the police batons being pulled out as they prepared to attack us for the fourth time, while I shouted: “This is our Pride too!” I can remember flinching at the sound of the batons. So defiant, but also so vulnerable.
I stand here before you and truly: we find ourselves in a strange position today. A position in which Leiden Pride is being split in two. Today, we are allowed to hold signs, protest and demonstrate because we are not allowed to do so this coming Saturday! Three years ago, Canal Pride made it clear that we were not welcome at our own Pride. Because we wanted to hang protest banners from the bridge. Back then, we were stopped from protesting through police violence, and now it is a strange, typically Dutch poldermodel compromise that is stopping us. And why? Because the organisers say that the LGBTQ community is a minority and that the “ordinary Leidenaar” — the so-called majority — should not be offended by provoking them! Well, I can tell you that if you belong to a minority and you can say that, you are clearly in a comfortable position, and you are abandoning the LGBTQIA+ people who are still fighting for that same comfort.
People like us aren’t just stared at. We are beaten up on metro trains. Strangers make decisions about OUR BODIES for years. We die by suicide. Our IVF is not reimbursed in the same way as it is for heterosexual couples. An X in your passport? A legal hell, and abroad sometimes even dangerous. We are killed by bombs, but as soon as that one particular flag flies, it has to come down because: “Huh? Palestinians aren’t queer.” We are ethnically profiled, we have to prove to the IND that we are REALLY gay, we are more likely to become homeless, and meanwhile the strangest politicians in The Hague get to decide our fate.
We don’t want to PROVOKE, we want EQUAL RIGHTS, for peet´s sake!!! Organising a Pride where you say that fighting for the right to exist is provocative makes us angry BECAUSE IT DIRECTLY HARMS US! Not only is there silence about the everyday struggle of so many of us within the rainbow family, but this exclusion also creates a direct threat. Because. If the spectators along the canal this coming Saturday don’t see US represented at Pride, if Canal Pride itself considers our rights provocative, what do you think Jan met de pet is going to think, the person who sees us everywhere: on the streets, as a topic of conversation in the news, online in thousands of hateful comments — but NOT at Pride? Then they’ll think: “Those are those abnormal people who ruin it for the nice, normal gays. Those drama queens for whom it’s never good enough.”
But those shouting “drama queens”, those queers who are “different”, those are the brave people who, in 1969, had finally had enough of their club, Stonewall, being raided by the police — the police who were supposedly there to protect the “normal” people from us. Those “drama queens” defended themselves and took to the streets. If you look at the photographs from that time, you can see the pride pouring out of them. Their pride was real! I celebrate my Pride because I am proud of who we are and of the power within myself and my queens that brought me here — that is truly something to feel pride for. And yes, I love to celebrate, I feel queer joy and I am the first to parade around with my Pride, check my Insta, bitches.
But Pride is not the Taptoe for me! Pride is not an event but a protest for as long as we are still considered a minority! 3 October would not be an event either if the Spanish were still occupying us, right?
And our cannons are not on the Burcht? No, we are the cannons ourselves. We are your bottles of champagne that have been shaken up. We are your unopened confetti poppers. We cannot keep adapting ourselves in order to be ourselves. Sooner or later, we will pop out! The choice is yours how controlled that will be, the choice is yours whether we get to emerge or… explode. Whether it will be queer rage or queer joy! Because I can tell you: everything you try to contain keeps growing and growing until it can no longer fit back into the cocoon.
And one last thing: that ordinary Leidenaar whom we supposedly shouldn’t offend? Who even is that, anyway? Far too often, I see the “respectable” people of Leiden looking down on the “ordinary Leidenaar”. I AM an ordinary Leidenaar and I can tell you that you might be more afraid of those “respectable people” than of the “normal” inhabitant of Leiden, who is much more diverse.
Thank you.
Would you like to continue talking about this with us? Come to our talking circle on Saturday evening, 5 September, at Theater De Generator at 7:30 PM.